1. شفاعت اهل بيت عليهم السلام
از امثال آيه “وَ لا يَمْلِكُ الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ الشَّفاعَةَ إِلَّا مَنْ شَهِدَ بِالْحَقِّ وَ هُمْ يَعْلَمُونَ"روشن ميشود که يک گروه از شافعان امامان اهلبيت عليهم السلاماند. زيرا خداي تعالي در خصوص اهل بيت پيامبر (صلي الله عليه و آله) مىفرمايد: “إِنَّما يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً"[11] اين آيه بيان مىكند كه اهل بيت پيامبر (عليهم السلام) به تطهير خداوند، طهارت يافتهاند؛ از سوي ديگر آيه “إِنَّهُ لَقُرْآنٌ كَرِيمٌ فِي كِتابٍ مَكْنُونٍ لا يَمَسُّهُ إِلَّا الْمُطَهَّرُونَ"[12] هم توضيح ميدهد كه قرآن را جز مطهرون (پاكان) نمىفهمند؛ در نتيجه اثبات مىشود كه اهل بيت پيامبر (ع) پاكان امت و عالمان به قرآنند. قرآني كه بيانگر هرچيزي است که آدمي در مسير سعادت به آن نيازمند است. از اين رو در مسأله شهادت حقى كه در آن بيهودگي و گناه راه ندارد، مصاديق يقيني آن اهلبيت عليهم السلاماند.[13]